نشریه نثر پژوهی ادب فارسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان،نثر فارسی Journal of Prose Studies in Persian Literature
نثرپژوهی ادب فارسی

نثرپژوهی ادب فارسی

«تحلیل گفتمان صدای زنانه و مردانه در چهار داستان منتخب از منیرو روانی‌پور و شهریار مندنی‌پور با تأکید بر مشروعیت‌بخشی به روایت»

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 گروه زبان های خارجی، دانشگاه شهید باهنر کرمان،‌ کرمان، ایران
2 گروه زبان های خارجی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران
10.22103/jll.2026.26208.3232
چکیده
پژوهش حاضر با رویکردی گفتمان‌محور به این پرسش می‌پردازد که صدای زنانه و مردانه در چهار داستان منتخب از منیرو روانی‌پور و شهریار مندنی‌پور چگونه از طریق راهبردهای زبانی و روایی، برای کسب مرجعیت و اعتبار روایی عمل می‌کنند. بدین منظور، دو داستان «سنگ‌های شیطان» و «قصه غم‌انگیز عشق» از روانی‌پور و دو داستان «رنگ آتش نیمروزی» و «مه جنگل‌های بلوط» از مندنی‌پور با روش کیفی و بر پایه تلفیق نظریه اجراپذیری جنسیتِ جودیت باتلر و تحلیل گفتمان انتقادیِ نورمن فرکلاف، به‌صورت تطبیقی تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که روانی‌پور با برجسته‌کردن تجربه زیسته زنان، بدن زنانه و به‌کارگیری نمادهایی چون سنگ و خرافه، صدای زنانه را از حاشیه به متن می‌آورد و از آن برای نقد گفتمان مردسالار و بازتعریف سوژگی زن بهره می‌گیرد. در مقابل، مندنی‌پور صدای مردانه را در پیوند با خشونت، جنگ، مرگ و سرکوب عاطفه سازمان می‌دهد؛ صدایی که در آغاز واجد اقتدار است، اما در مواجهه با فقدان، احساس گناه و ناتوانی در برقراری رابطه، مرجعیت خود را به‌تدریج از دست می‌دهد و به سکوت و انزوا می‌رسد. برآیند تحلیل‌ها نشان می‌دهد که در هر دو نویسنده، «صدای جنسیتی» صرفاً بازتاب هویت زیستی نویسنده نیست، بلکه سازوکاری گفتمانی برای مشروعیت‌بخشی یا به‌چالش‌کشیدن روایت و جایگاه شخصیت‌ها در بافت اجتماعی ـ فرهنگی ایران معاصر به‌شمار می‌آید.
کلیدواژه‌ها
موضوعات

عنوان مقاله English

Interdisciplinary Discourse Analysis of Female and Male Voices in Four Selected Stories by Moniru Ravanipour and Shahriar Mandanipour, with an Emphasis on object legitimization in Narrative

نویسندگان English

Zahra Khozaei Ravari 1
Elmira Shamsaldini 2
1 Department of Foreign Languages, Faculty of Literature and Humanities, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran
2 Department of Foreign Languages, Faculty of Literature and Humanities, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran
چکیده English

This study, adopting a discourse-oriented approach, asks how feminine and masculine voices in four selected short stories by Moniro Ravanipour and Shahriar Mandanipour employ linguistic and narrative strategies to claim narrative authority and legitimacy. To this end, two stories by Ravanipour (“Sang-hā-ye Sheytān” and “Qesse-ye Ghamangiz-e Eshq”) and two by Mandanipour (“Rang-e Ātash-e Nimruzi” and “Meh-e Jangalhā-ye Balut”) are analyzed qualitatively and comparatively, drawing on a synthesis of Judith Butler’s theory of gender performativity and Norman Fairclough’s critical discourse analysis. The findings indicate that Ravanipour, by foregrounding women’s lived experience, the female body, and symbols such as stone and superstition, brings the feminine voice from the margins to the center and uses it to critique patriarchal discourse and redefine female subjectivity. By contrast, Mandanipour organizes the masculine voice around violence, war, death, and the repression of emotion; a voice that is initially endowed with authority but, when confronted with loss, guilt, and an inability to form or sustain relationships, gradually loses its legitimacy and retreats into silence and isolation. Overall, the analysis suggests that in both authors the “gendered voice” is not merely a reflection of the writers’ biological identities, but a discursive mechanism for legitimizing or challenging the narrative and the characters’ positions within the socio-cultural context of contemporary Iran.

کلیدواژه‌ها English

Female and Male Voices
Critical Discourse Analysis
gender performativity
Monir Ravanipour
Shahriar Mandanipour

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از 25 بهمن 1404