A Typological Analysis of Compound Nouns in Rudbari Variant of Qal'e-Ganj

Document Type : Research Paper

Authors

1 PhD Student of Linguistics

2 Assistant Professor, University of Sistan and Balouchestan

Abstract

Many linguists consider compounding as one of the most generating word-formation process utilized by most world languages to expand their lexical scope, a claim which stands true about Rūdbāri dialect (Kerman province) and its various geographical variants, as well. In this process, two free morphemes co-occur and create a compound linguistic unit. Since Rūdbāri compound nouns are much more frequent than other compound words, this paper will just focus on the study of its compound nouns. In more technical terms, this research attempts to synchronically analyze the compound nouns used in Qal’e-Ganji variant of Rūdbāri from a typological point of view and based on three criteria suggested by Bauer (2009) including headedness, the order of elements in compounds, and the semantics of compounds. The needed linguistic corpus has been collected through interview and free speech recording of suitable informants, questionnaire, note-taking and linguistic intuition. The results indicate that Rūdbāri, like most world languages, does not show invariable typological properties but works along a continuum and hence, the term "general tendency" should be used to describe its intended typological properties. Specifically, the general tendency of today's Rūdbāri of these three typological criteria is towards the headless compound nouns, head-initial compound nouns, and exocentric compound nouns, respectively.

Keywords


  1. فهرست منابع

     

    الف( مقاله­ها

    1. آهنگر، عباسعلی و مطلّبی، محمّد، و رزمْدیده، پریا. (1394). «بررسی فرآیند واژه­سازی ترکیب در گونة زبانی رودبار جنوب (اسلام اباد)». ادب و زبان، سال 18، شمارة 38، 54-19.
    2. دبیرمقدم، محمد. (1388). «فعل مرکّب در زبان فارسی». پژوهش­های زبانشناختی فارسی (مجموعه مقالات). چاپ دوّم. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، 199-149.
    3. رضایتی کیشه­خاله، محرّم و بُتلاب اکبرآبادی، محسن. (1391). «بررسی وندها در گویش کهنوجی». ادب پژوهی. سال 6. شمارة 22، 195-173.
    4. رضایی، والی و نیسانی، مژگان. (1393). «بررسی رده­شناختی افعال کمکی در زبان فارسی». جستارهای زبانی. دورۀ 5. ش19. 80-55.
    5. سبزواری، مهدی. (1391). «تبیین و تحلیل رابطه­های معنایی در اسامی مرکب برون­مرکز فارسی معیار». پژوهشنامة انتقادی متون و برنامه­های علوم انسانی. سال 12. شمارة 1. 61-45.
    6. صادقی، علی­اشرف. (1383). «کلمات مرکّبِ ساخته شده با ستاک فعل». دستور، ویژه‌نامة نامۀ فرهنگستان. ج 1. ش 1. 12-5.
    7. طباطبایی، علاءالدّین. (1386). «ترکیب در زبان فارسی (1)». نامۀ فرهنگستان. دورة 9. شماره 3. 213-186.
    8. عاصی، مصطفی و بدخشان، ابراهیم. (1389). «رده­بندی واژه­های مرکب». زبان و ادب پارسی. شمارة 46. 94-71.
    9. کریمی دوستان، غلامحسین و وحید، انیس. (1392). «تحلیل معنایی کلمات مرکّبِ اسم- اسم در زبان فارسی». پژوهش­های زبان­شناسی. سال 5. شمارۀ 1. 82-65.

     

     

    ب( پایان­نامه­ها

    1. کردستانی، سارا. (1389). بررسی زبان­شناسانة گویش مُحْمِدی (جبالبارز جنوبی). پایان­نامة کارشناسی ارشد فرهنگ و زبان­های باستانی. دانشگاه شهید باهنر کرمان.
    2. مطلّبی، محمّد. (1385). بررسی گویش رودباری کرمان. رسالة دکترای فرهنگ و زبان­های باستانی. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی تهران.

     

     

    ج( منابع لاتین

     

    1. Bauer, L. (1983). English Word-Formation. 1st ed., Cambridge: Cambridge University Press.
    2. _________(2008). "Exocentric Compounds". Morphology, Vol. 18, 51-74.
    3. ________ (2009). "Typology of compounds". The Oxford Handbook of Compounding, Lieber & Stekauer (ed.). 1st ed., Oxford: Oxford University Press, 540-560.
    4. Haspelmath, M. and Sims, A. D. (2010). Understanding Morphology. 2nd ed., London: Hodder Education.
    5. Matthews, P. H. (1991). Morphology. 2nd ed. Cambridge: Cambridge University Press.
    6. Spencer, A. (1991). Morphological Theory: An Introduction to Word Structure in Generative Grammar. 1st ed., Oxford: Blackwell.
    7. Wälchi, B. (2005). Co-Compounds and Natural Coordination. 1st ed., Oxford: Oxford University Press.